استاد کیهان کلهر، افتخار موسیقی ایران و جهان، هنرمندی نام‌آشنا در عرصه موسیقی بین‌المللی و فرزند اصیل دیار کرمانشاه، شهرستان اسلام‌آبادغرب و ایل بزرگ کلهر است. هنرمندی که ریشه در خاک این سرزمین دارد؛ در محله دیوقلا (شهرستانی) چشم به جهان گشود و با آغاز جنگ به تهران مهاجرت کرد؛ اما نام و هویتش همواره با اصالت و فرهنگ این دیار گره خورده است.

اما پرسش تلخ و تأمل‌برانگیز اینجاست: سهم زادگاه این هنرمند بزرگ از این همه افتخار چیست؟

آیا در این شهر و استان، حتی یک خیابان، میدان یا معبر به نام این چهره جهانی نام‌گذاری شده است؟ آیا تاکنون اقدامی درخور شأن و جایگاه او برای معرفی و پاسداشت نامش صورت گرفته است؟ چرا باید هنرمندی با چنین جایگاه بین‌المللی، در زادگاه خود تا این اندازه با کم‌توجهی روبه‌رو باشد؟

اگر چنین هنرمندی متعلق به برخی شهرهای دیگر بود، بی‌تردید نام و تصویرش به یکی از نمادهای فرهنگی آن شهر تبدیل می‌شد؛ از خیابان و میدان گرفته تا سردیس و تندیس، برنامه‌های فرهنگی و معرفی به گردشگران. اما در اسلام‌آبادغرب و استان کرمانشاه، هنوز جای خالی چنین اقداماتی به‌شدت احساس می‌شود.

خطاب ما به مسئولان فرهنگی، شهرداری‌ها، شورای شهر، شورای فرهنگ عمومی و مدیران اجرایی شهرستان و استان است:

تا چه زمانی قرار است سرمایه‌های فرهنگی این سرزمین نادیده گرفته شوند؟ تا چه زمانی باید منتظر بمانیم تا مسئولان به جایگاه واقعی مفاخر خود پی ببرند؟

استاد کیهان کلهر تنها یک نوازنده نیست؛ او بخشی از هویت فرهنگی و هنری این سرزمین است. همان‌گونه که استاد شهرام ناظری، استاد کیخسرو پورناظری و دیگر بزرگان موسیقی و آواز این دیار، هرکدام بخشی ارزشمند از میراث فرهنگی و هنری کرمانشاه به شمار می‌روند.

پیشنهاد ما روشن و مطالبه‌ای کاملاً فرهنگی و شایسته است:

نام‌گذاری یکی از خیابان‌ها یا میدان‌های اصلی استان کرمانشاه و اسلام‌آبادغرب به نام استاد کیهان کلهر.

ساخت سردیس یا تندیسی درخور شأن ایشان در یکی از نقاط شاخص شهر.

ایجاد نمادی فرهنگی در ورودی اسلام‌آبادغرب و حتی ورودی استان کرمانشاه برای معرفی مفاخر موسیقی این دیار.

برگزاری جشنواره‌ها و آیین‌های سالانه با محوریت موسیقی اصیل کردی و بزرگداشت هنرمندان برجسته منطقه.

معرفی شایسته مفاخر فرهنگی و هنری کرمانشاه در برنامه‌های گردشگری و تبلیغات رسمی استان.

مسئولان محترم! بدانید که ارزش یک شهر تنها به خیابان‌های آسفالت‌شده، ساختمان‌های اداری و پروژه‌های عمرانی نیست؛ اعتبار واقعی یک سرزمین به فرهنگ، تاریخ، اصالت و انسان‌های بزرگی است که نام آن را در جهان زنده نگه می‌دارند.

شرم‌آور است که هنرمندی در سطح جهانی داشته باشیم، اما برای معرفی و پاسداشت نامش در زادگاهش حتی یک اقدام ماندگار و درخور انجام نداده باشیم!

تندیس‌ها و نام‌گذاری‌ها شاید سال‌ها بعد از ما باقی بمانند، اما بی‌توجهی امروز شما نیز در حافظه مردم باقی خواهد ماند.

نباید اجازه داد فرزندان پرافتخار این دیار، در حالی که در معتبرترین محافل هنری جهان شناخته و ستوده می‌شوند، در زادگاه خود حتی از ابتدایی‌ترین نشانه‌های پاسداشت و قدردانی محروم بمانند.

آقایان مسئول! مفاخر یک سرزمین را نباید پس از خاموشی و در مراسم یادبودشان شناخت؛ هنر مدیریت فرهنگی، شناختن و ارج نهادن به بزرگان در زمان حیاتشان است.

این یک مطالبه شخصی یا سیاسی نیست؛ مطالبه‌ای فرهنگی، مردمی و برخاسته از احساس مسئولیت در برابر هویت و تاریخ این سرزمین است.

دریغا که داشته‌های بزرگ فرهنگی‌مان را آن‌گونه که شایسته است نمی‌شناسیم و قدر نمی‌دانیم.

اسلام‌آبادغرب و کرمانشاه شایسته آن هستند که نام بزرگانشان بر تارک شهر بدرخشد، نه اینکه نام و یادشان در میان بی‌توجهی و بی‌عملی مسئولان به فراموشی سپرده شود!

این مطالبه را به گوش مسئولان برسانیم؛ فرهنگ و مفاخر این دیار نباید قربانی بی‌توجهی شوند.